آهنگري بود كه پس از گذراندن جواني پر شر و شور، تصميم گرفت  خود را وقف خدا كند. سال‌ها با علاقه كار كرد، به ديگران نيكي كرد، اما با تمام پرهيزگاري، در زندگی‌اش چيزي درست به نظر نمی‌آمد، حتي مشكلاتش مدام بيشتر می‌شد!

روزي دوستي به ديدنش آمده بود پس از اطلاع از وضعيت دشوارش به او گفت: " واقعاً عجيب است! درست بعد از اين كه تصميم گرفته‌ای مرد خداترسي بشوي، زندگی‌ات بدتر شده. نمی‌خواهم ايمانت را ضعيف كنم اما با وجود تمام تلاش‌هایت در مسير روحاني، هيچ چيز بهتر نشده!"

آهنگر بلافاصله پاسخ نداد. او هم بارها همين فكر را كرده بود و نمی‌فهمید بر سر زندگی‌اش چه آمده است!

اما نمی‌خواست سوال دوستش را بي پاسخ بگذارد، كمي فكر كرد و ناگهان پاسخي را كه می‌خواست يافت.

اين پاسخ آهنگر بود:

در اين كارگاه، فولاد خام برايم می‌آورند كه بايد از آن شمشير بسازم. می‌دانی چطور اين كار را می‌کنم؟ اول فولاد را به اندازه جهنم حرارت می‌دهم تا سرخ شود. بعد با بي رحمي، سنگین‌ترین پتك را بر می‌دارم و پشت سر هم به آن ضربه می‌زنم تا اينكه فولاد شكلي را بگيرد كه می‌خواهم. بعد آن را در ظرف آب سرد فرو می‌کنم بطوريكه تمام اين كارگاه را بخار فرا مي‌گيرد. فولاد به خاطر اين تغيير ناگهاني دما، ناله می‌کند و رنج می‌برد. يك بار كافي نيست، بايد اين كار را آن قدر تكرار كنم تا به شمشير مورد نظرم دست بيابم...

آهنگر لحظه‌ای سكوت كرد و سپس ادامه داد:گاهي فولاد نمی‌تواند تاب اين عمليات را بياورد. حرارت، ضربات پتك و آب سرد باعث ترك خوردنش می‌شود. ميدانم كه از اين فولاد هرگز شمشير مناسبي در نخواهد آمد لذا آن را كنار می‌گذارم.

آهنگر باز مكث كرد و بعد ادامه داد: می‌دانم كه خدا دارد مرا در آتش رنج فرو می‌برد. ضربات پتكي را كه بر زندگي من وارد كرده، پذیرفته‌ام و گاهي به شدت احساس سرما می‌کنم. انگار فولادي باشم كه از آب ديده شده رنج می‌برد. اما تنها چيزي كه می‌خواهم اين است:

"خداي من ، از كارت دست نكش، تا شكلي را كه تو می‌خواهی، به خود بگيرم ... با هر روشي كه می‌پسندی، ادامه بده، هر مدت كه لازم است،

 ادامه بده ... اما هرگز مرا به ميان فولادهاي بي فايده پرتاب نكن!"